Shkronjat e Kur’anit njëherit janë shkronjat e alfabetit arab.  Kanë forma të ndryshme varësisht nga pozita që kanë në fjalë.  Sa i përket zanoreve formohen me anë të shenjave (vokaleve), të cilat qëndrojnë mbi ose nën bashkëtingëllore.

Në gjuhën arabe nuk ka shkronja të mëdha dhe të vogla ashtu siç ekzistojnë në gjuhën tonë. Nuk ekzistojnë edhe tingujt e këtyre shkronjave: c, ç, ë, gj, nj, o, p, q, x, y dhe zh, të gjuhës shqipe. Siç nuk ekzistojnë tingujt e këtyre shkronjave: ح  خ  ص  ض  ط  ظ  ع  غ  ق, të gjuhës arabe në gjuhën shqipe.       

 Nga mënyra e shqiptimit shkronjat e Kur’anit ndahen në shkronja të lehta dhe shkronja të forta. Bashkëtingëlloret e lehta shqiptohen sikur bashktingëlloret e gjuhës shqipe, ndërsa shkronjat e rënda për drejtshqiptimin e tyre nevojitet një ushtrim i veçantë.

Nga aspekti i drejtshkrimit, shkronjat e Kur’anit ndahen në ato që lidhen dhe që nuk lidhen. Numëri më i madh i shkronjave lidhen para dhe pas vetes, ndërsa disa prej tyre lidhen vetëm para vetes, sepse pas vetes ata nuk lidhen. 

Mevlude Bajrami, teologe e diplomuar pranë